Met de ziel bloot, zonder schaamte Soms vertelt een album je geen verhaal, maar vangt het een emotie. Face Value, het solodebuut van Phil Collins uit 1981, is precies zo’n plaat. Geen groot gebaar, geen conceptuele ambitie, maar een persoonlijke uitademing – opgenomen in de nasleep van een verbroken huwelijk, en hoorbaar[…]
De stille kracht van een tijdloos vinylmoment Terry Calliers muziek is nooit gemaakt voor snelle consumptie. *What Color Is Love*, oorspronkelijk uitgebracht in 1972, is een van die albums die je niet opzet voor de achtergrond – het is een plaat die vraagt om aandacht en stilte. Op deze heruitgave uit 2015,[…]
Sommige albums voelen aan als een spiegel van hun tijd én als een waarschuwing voor de toekomst. ‘Ship Ahoy’ van The O’Jays, uitgebracht in 1973, is precies zo’n plaat. Het soultrio uit Cleveland – Eddie Levert, Walter Williams en William Powell – werkte opnieuw samen met producers Gamble & Huff en creëerde[…]
Hoe klinkt een debuutalbum dat geschreven lijkt door een geest van honderd jaar oud, maar werd uitgebracht door een meisje van negentien? In 1978 kwam The Kick Inside van Kate Bush uit—een plaat die de muziekwereld op haar kop zette met niets meer dan een piano, een onwereldse stem en een schat[…]
Soms doet een album precies wat de titel belooft. Fire van de Ohio Players is zo’n plaat—een gloeiende brok funkenergie die vijftig jaar na verschijnen nog altijd vonken slaat. Het is een album dat niet voorzichtig klopt, maar de deur intrapt. Met blazers die loeien als sirenes, een bas die gromt als[…]
Soms komt muziek niet voort uit partituren, maar uit de stilte tussen twee beelden. In december 1957 stapte Miles Davis een Parijse studio binnen, keek naar een projectie van Louis Malle’s film Ascenseur pour l’Échafaud en begon te spelen—geen voorbereide melodieën, geen schema, alleen de adem van het moment. Wat daar ontstond,[…]
