Als funk ineens stilvalt There’s A Riot Goin’ On is een album dat je niet luistert, maar ondergaat. Het komt niet naar je toe, het trekt zich terug. Wat ooit opzwepend en uitgesproken was, wordt hier loom, traag, mistig. En toch is het niet minder krachtig. Juist het ingehouden karakter, de versluierde[…]
Een grijns, een gitaar, en een bom van een debuut Billy Idol’s eerste soloplaat uit 1982 is geen aarzelend visitekaartje, maar een fel, strak en zelfverzekerd statement. Met ‘White Wedding’ leverde hij een van de meest iconische singles van het decennium, maar het album zelf laat veel meer horen dan alleen een[…]
De stem die punk liet gillen én zingen Nina Hagen stormde in 1978 de West-Duitse muziekwereld binnen met een debuut dat eerder aanvoelt als een artistieke uitbarsting dan als een introductie. Haar stem, een instrument op zichzelf, jankt, fluistert, zingt en karikaturiseert. De plaat waarop dit allemaal samenkomt, Nina Hagen Band, is[…]
Een ritmisch monument dat blijft bewegen The Concept van Slave is een album dat zich niet opdringt met hits of meezingbare refreinen, maar langzaam binnenkomt via de heupen. Het derde studioalbum van de band uit 1978 is geen verzamelbak van losse ideeën, maar een samenhangend ritmisch geheel dat rust op groove, sfeer[…]
Waar staal smelt tot muziek Steeltown van Big Country is geen album dat je achteloos opzet. Vanaf de eerste tonen merk je dat deze plaat iets anders wil vertellen. Iets dat dieper snijdt dan liefdesverdriet of vluchtige melancholie. Het is een album over verlies, trots en veerkracht. Over gemeenschappen die langzaam verdwijnen,[…]
Een vurige dans op vinyl Er zijn albums die je opzet om rustig naar te luisteren, en er zijn albums die je meesleuren in hun ritme, drama en energie. Don’t Let Me Be Misunderstood van Santa Esmeralda is zonder twijfel zo’n meeslepend album. Deze plaat uit 1977 voelt niet aan als een[…]
