| Terug naar Genre | Biografie |
 |
|
 |
Rating: Great |
UB40’s greep op de pop-reggae markt was zo alomtegenwoordig dat het voor jongere fans misschien moeilijk te bevatten was hoe hun komst de Britse muziekscene op zijn grondvesten deed schudden. Ze verschenen net toen 2 Tone zijn hoogtepunt had bereikt en begon af te glijden naar de vergetelheid. Niet dat het wat uitmaakte, want weinigen zouden proberen de band in dat pak te schuiven. De groep voelde zich echter niet op haar gemak binnen de Britse reggae-as van Steel Pulse, Aswad, en Matumbi. Hun ritmes waren dan wel op reggae gebaseerd en hun muziek op Jamaica geïnspireerd, maar UB40 had zo’n originele kijk op het genre dat alle vergelijkingen betwistbaar waren.
Zelfs hun aanval op de singles chart was ongewoon, want ze smeten drie dubbel-A-kant singles in de Top Tien in een snelle opeenvolging. De tweede 45 had moeten dienen als voorproefje voor hun album (dat deed het niet, het kwam een paar maanden te vroeg), terwijl de derde een spin-off had moeten zijn (dat was het niet, het bevatte twee nieuwe nummers). Hoe dan ook, beide kanten van hun debuutsingle — de roots-rocking aanklacht tegen de weigering van politici om de hongersnood te verlichten op “Food for Thought” en het dromerige eerbetoon aan Martin Luther “King” — waren opgenomen, evenals hun fenomenale cover van Randy Newman’s “I Think It’s Going to Rain Today” van hun tweede single.
Het nieuwe materiaal was even sterk. Het stemmige “Tyler”, dat de set aftrapt, is een krachtige veroordeling van het Amerikaanse rechtssysteem, terwijl de schitterende dub, “25%”, later in de set opduikt. Het rokerige, naar het Verre Oosten smakende “Burden” verkent de dubbele spanning van nationale trots en schaamte over het onderdrukkende verleden (en heden) van Groot-Brittannië. Was dat een bedachtzaam nummer, “Little by Little” was een schaamteloze oproep tot klassenstrijd. Natuurlijk verhief Ali Campbell nooit zijn stem — dat was ook niet nodig. Zijn woorden waren zijn zwaard, en hoe romiger en zoeter zijn voordracht, hoe dieper ze sneden. Hun muziek was net zo revolutionair, hun sound was anders dan alle andere op beide eilanden, van diepe dubs doorspekt met jazzy sax tot het heldere en luchtige instrumentale “12 Bar,” met zijn prachtige losse groove die later in de set werd omgezet in het jazzier en rokeriger “Adella.” Intussen beukt “Food” de dansclubs in, en “King” zweeft naar de hemel. Het is moeilijk te geloven dat dit dezelfde UB40 is die later de Britse hitlijsten aanvoerde met nummers als “Red Red Wine” en “I’ve Got You Babe.” Hun vuur werd snel getemperd, maar op Signing Off laaide het hoog op, nog steeds toegankelijk voor de popmarkt, maar zo scherp dat zelfs degenen die er zeker van zijn dat er niets aan de groep is om te bewonderen, hun toon onmiddellijk zullen veranderen.
= Full Album Play List =
[= Track List =
