Mink DeVille – (1981) Coup De Grace
Het hoofd gebogen, de rug recht: Willy DeVille na de storm
Sommige albums maken geen lawaai, maar leggen gewicht. Coup de Grâce is zo’n plaat. Toen het in 1981 verscheen, had Willy DeVille zijn vaste bandleden achter zich gelaten. Niet uit rancune, maar uit noodzaak. Hij wilde iets anders maken, iets dat niet meer leunde op live-energie of bandchemie, maar op precisie. Hij koos voor sessiemuzikanten, voor een strakke productie onder leiding van Jack Nitzsche, en voor een vorm van soulrock die beheerst, gestileerd en doelgericht klonk. Wat verloren ging in chaos, werd teruggewonnen in helderheid.
Toch voelt deze plaat nooit koud. Er zit warmte in de manier waarop de nummers zijn opgebouwd. In de frasering van DeVille, die hier zingt alsof hij net iets meer nadenkt bij elke regel. De stem is niet uitgeblust, maar ingehouden. Alsof hij iets bewaart terwijl hij het deelt. Dat zorgt voor spanning. Geen spanning die explodeert, maar die langzaam onder de huid kruipt. Wie goed luistert, hoort de contouren van een man die afstand neemt van het verleden zonder het te verloochenen. Geen nostalgie, maar richting.
Coup de Grâce werd niet gemaakt om te scoren, maar om te blijven. Het is een album dat zich niet opdringt, maar zichzelf vormt in lagen. Een plaat die spreekt in stiltes, in keuzes, in terughoudendheid. En precies daarom is het een document van waarde – niet alleen muzikaal, maar ook persoonlijk.
Klik hieronder voor de volledige recensie, waarin je het album ook direct kunt beluisteren tijdens het lezen.
| luister naar dit album |
