Art Of Noise – (1984) (Who’s Afraid Of?) The Art Of Noise!
Ritme zonder gezicht: het experiment van Art of Noise
Soms ontstaat iets nieuws niet uit een plan, maar uit een vraag. Wat is muziek nog waard als je alle herkenning weghaalt? Wat blijft er over als melodie, zang en persoonlijkheid verdwijnen? Who’s Afraid of the Art of Noise? stelt precies die vraag — en geeft er geen antwoord op, maar een ervaring. Het album klinkt niet als een collectie songs, maar als een collage. Ritmes botsen, stemmen worden gehakt en geplakt, geluid wordt textuur. Niets is vertrouwd, alles is geconstrueerd. Het klinkt vreemd, ongemakkelijk, maar ook fascinerend. En het durft te blijven hangen in wat andere muziek vermijdt: herhaling, vervreemding, stilte.
Toch is het geen kil experiment. De muziek heeft een eigen soort humor, een soort spot die net niet neerbuigend is. Je voelt dat de makers plezier hadden, ook al is het resultaat niet altijd makkelijk te plaatsen. Het is een album dat je eerder doolt dan volgt. Maar wie zich overgeeft, ontdekt langzaam een eigen logica. De muziek lijkt te bewegen zonder doel, maar met richting.
Wat het album extra bijzonder maakt, is dat het net zo sterk kijkt als het klinkt. De clips op MTV waren abstract, fragmentarisch, en net zo ritmisch opgebouwd als de muziek zelf. Geen bandleden in beeld, geen danspas, geen glamour. Alleen ruis, licht, montage en suggestie. In een tijdperk van visuele overdaad koos Art of Noise juist voor onzichtbaarheid. Voor een ruimte waarin mysterie niet vermeden wordt, maar omarmd.
Klik hieronder voor de volledige recensie, waarin je het album ook direct kunt beluisteren tijdens het lezen.
| luister naar dit album |
